ἠλέματος
ἠλέματος, idle, vain, trifling
Could not find ἠλέματον in Logeion dictionaries.
ἠλέματον feminine accusative singular, masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of ἠλέματος
ἠλέμᾰτος, Dor. and Aeol. ἀλέματος, ον,
- idle, vain, Sapph. Supp. 15.5, Alc. Supp. 23.4; ὦ τᾶς ἀλεμάτω ψυχᾶς prob. l. in Theoc. 15.4 (ἀδεμ-, ἀδαμ- codd.); of a person, Timo 34 [Supp. Hell. fr. 808].3, cf. 66.4 (cj.); βροντή Sotad. 2; χειρὸς ἑκηβολία AP 6.75 (Paul.Sil.); φαντασίη ib. 11.350 (Agath.). Adv. -τως idly, A.R. 4.1206; in vain, Call. Cer. 91: so neut. pl. ἠλέματα Opp. H. 4.590.
ἠλέ·ματος, η, ον [ᾰ]
1 vain, en parl. du tonnerre, Sotad. (Ath. 621b) ||
2 d’où sot, déraisonnable, Thcr. Idyl. 15, 4 ; Anth. 6, 75 ; 11, 350 ; en parl. de pers. Timon (DL. 4, 42); adv. ἠλέματα, Opp. H. 4, 590, vainement, follement.
Étym. ἠλεός, μάτην.
ἠλέματος, (vgl. ἠλεός u. μάταιος, od. μάτος ist als bloßes Suffixum u. das Wort nicht als zusammengesetzt anzusehen), töricht, eitel, vergebens, ὦ τᾶς ἀλεμάτω ψυχᾶς (conj. für ἀδαμάτω) Theocr. 15.4 ; oft in der Anth., φαντασίη Agath. 76 (XI.350), χερὸς ἑκηβολία Paul.Sil. 45 (VI.75); ἠλέματα πτώσσουσι κενὸν φόβον Opp. Hal. 4.590 ; βροντή Sotad. bei Ath. XIV.621b ; ἀκτῖνες, nichtige, falsche, Claudian. 2 (IX.139). Auch von Personen, Tim. DL. 4.42.
• Adv. ἠλεμάτως , Ap.Rh. 4.1206 ; in dor. Form ἀλεμ., Callim. Cer. 91.
• Adv. ἠλεμάτως , Ap.Rh. 4.1206 ; in dor. Form ἀλεμ., Callim. Cer. 91.
ἠλέματος
ἠλεός
- idle, vain, trifling, Theocr., Anth.