ὑπερηφανέω
ὑπερηφανέω, to be arrogant, to treat arrogantly
Could not find ὑπερηφανήσαντι in Logeion dictionaries.
ὑπερηφανήσαντι aorist active participle masculine dative singular, aorist active participle neuter dative singular of ὑπερηφανέω
ὑπερηφᾰν-έω, used by Hom. once in part., much like ὑπερηνορέων,
- overweening, arrogant, ὑπερηφανέοντες Ἐπειοί Il. 11.694: hence later writers formed the Verb, to be arrogant, ἐπί τινας LXX Ne. 9.10, cf. Hp. Ep. 17, Plb. 6.10.8, Phld. Vit. p.11 J., al., J. BJ 3.1.1, etc.
- II later writers also used it in a trans. sense, treat disdainfully, c. acc., D.S. 23.15, J. AJ 6.3.4, al., X.Eph. 1.16, POxy. 1676.16 (iii A. D.), etc.: c. gen., Them. Or. 21.249b, prob. in Luc. Nigr. 31: c. acc. et inf., scorn that . ., Longus 4.19.
- 2 ὑ. ἑαυτούς extol themselves, Plb. 5.33.8.
ὑπερηφανέω-ῶ [ᾰ]
I intr. être fier, orgueilleux, dédaigneux, Il. 11, 694 ; Pol. 6, 10, 8, etc. ||
II tr.
1 être méprisant pour, traiter avec dédain, acc. DS. Exc. 504, 53 ; Luc. Nigr. 31, etc. ; gén. Thém. 249b ; avec l’inf. dédaigner de, Lgs p. 419 ; Jos. 4, 8, 23 ||
2 vanter avec jactance, faire valoir orgueilleusement, acc. Pol. 5, 33, 8 ||
➳ Prés. part. épq. plur. ὑπερηφανέοντες, l. c.
Étym. ὑπερήφανος.
ὑπερηφανέω, sich über Andere erheben, über sie hervorscheinen, sich auszeichnen, gew. im schlechten Sinne, übermütig, hochmütig sein, sich brüsten ; ὑπερηφανέοντες Ἐπειοί, Il. 11.694 ; u. in späterer Prosa ; absolut, Pol. 6.10.8 ; ἑαυτόν, 5.33.8 ; – trans., übermütig behandeln, verachten, τινά, Sp.; τί, Luc. Nigr. 31 ; vgl. Schaefer Long. p. 420.
ὑπερηφανέω
[ὑπερ- 6 + an uncertain second element.]
App., to conceive arrogance, be led on to arrogance or wantonness: ταῦθʼ ὑπερηφανέοντες (ταῦτα advbl., by these things) Il. 11.694.
ὑπερηφανέω
used by Hom. only in part.
from ὑπερήφᾰνος
- Imuch like ὑπερηνορέων overweening, arrogant, Il.
- IItrans. to treat disdainfully, Luc.