ὑποθετικός
ὑποθετικός, hypothetical
ὑποθετ-ικός, ή, όν,
- hypothetical, λόγοι Arr. Epict. 1.7.22, Asp. in EN 18.27, etc.; σχῆμα Eust. 186.27; distd. from ἐκθετικός, Stoic. 2.62. Adv. -κῶς Gal. 4.609, S.E. M. 3.12, etc.
- II belonging to the subject, ὑ. ἐξήγησις Sch. Plb. 14 init.
- III suggestive, hortatory, λόγοι Muson. Fr. 17 p.91 H. Adv. -κῶς by way of suggestion, Demetr. Eloc. 296.
ὑποθετικός, ή, όν :
1 qui fait ou qui concerne une supposition, hypothétique, Arr. Epict. 1, 7, 22 ; Sext. p. 41, 43 ||
2 qui conseille, qui exhorte, Muson. (Stob. Fl. 117, 8) ||
3 qui concerne l’exposition d’un sujet, d’une pièce, Pol. Exc. p. 406.
Étym. ὑποτίθημι.
ὑποθετικός, ή, όν, hypothetisch, bedingungsweise, auch adv., Sp. – Anratend, Sp.