Aristo
Could not find Aristone in Logeion dictionaries.
Aristone Proper-name noun: masculine ablative singular of Aristo
- a philosopher of Chios, a pupil of Zeno, founder of the sceptic philosophy, and contemporary of Caesar, Cic. N. D. 3, 31, 77; id. Leg. 1, 13.— Hence, Aristōnēus, a, um, adj., of or pertaining to Aristo, Aristonean: vitia, Cic. Fin. 4, 15, 40.
Corpus illud sanctum quamplurimis comitantibus turbis ad Auriliacum, sicut ipse jusserat, sui detulerunt, et in Aristonem Lapidem ad sinistram scilicet Basilicæ ipsius collocaverunt juxta aram sancti Petri.Pro
AristonemMabillonius censet legendum
(Ἀριστώ), the best, a surname of Artemis at Athens. (Paus. 1.29.2.) [L.S]
a distinguished Roman jurist, who lived under the emperor Trajan, and was a friend of the Younger Pliny.
He is spoken of by Pliny (Plin. Ep. 22) in terms of the highest praise, as not only an excellent man and profound scholar, but a lawyer thoroughly acquainted with private and public law, and perfectly skilled in the practice of his profession--in short, a living Thesaurus Juris. Works
Of his merits as an author, Pliny does not speak ; and though his works are occasionally mentioned in the Digest, there is no direct extract from any of them in that compilation.
In philosophy, this model of a virtuous lawyer is described by Pliny as a genuine disciple of the Porch. He has been usually supposed to belong to the legal sect of Proculeians [Capito], though, upon one point at least (Dig. 28. tit. 5. s. 19), his opinion differed from the Proculeian Pegasus, and accorded with the Sabinian Javolenus. Notes on Labeo, Cassius, and Sabinus
He wrote notes on the Libri Posteriorum of Labeo, on Cassius, whose pupil he had been, and on Sabinus. "Aristo in decretis Frontianis," or Frontinianis, is once cited in the Digest (29. tit. 2. s. ult.); but what those decreta were has never been satisfactorily explained. He corresponded with his contemporary jurists, Celsus and Neratius (Dig. 19. tit. 2. s. 19.2, 20. tit. 3. s. 3, 40. tit. 7. s. 29.1); and it appears to us to be probable that many of the responsa and epistolae of the Roman jurisconsults were not opinions upon cases occurring in actual practice, but answers to the hypothetical questions of pupils and legal friends. Other Possible Works
Other works, besides those which we have mentioned, have been attributed to him without sufficient cause. Some, for example, have inferred from a passage in Gellius (11.18), that he wrote de furtis ; and, from passages in the Digest (24. tit. 3. s. 44. pr.; 8. tit. 5. s. 8.5 ; 23. tit. 2. s. 40), that he published books under the name Digesta and Responsa. Further Information
Strauch, Vitae JCtorum, No. 12; Grotius, 2, 3, in Franck's Vitae Tripertitae JCtorum Veterumt, Hal. 1718; Heinec. Hist. Jur. Rom. § 260, 1; Zimmern, Röm. Rechts-Geschichte, vol. 1.89. [J.T.G]
[Ariston.]
-
…multa et saepe dicemus hunc librum ad te de senectute misimus. omnem autem sermonem tribuimus non Tithono, ut Aristo Cius, parum enim esset auctoritatis in fabula, sed M. Catoni seni, quo maiorem auctoritatem haberet oratio…
M. Tullius Cicero, De Senectute
-
…meum. Quid cuique igitur consentaneum sit, alio loco. nam ista mihi et cum Antiocho saepe et cum Aristo nuper, cum Athenis imperator apud eum deversarer, dissensio fuit. mihi enim non videbatur quisquam esse beatus posse…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…se assumenda esse dicunt, non adiungunt ad finem bonorum, desciscunt a natura et quodam modo sunt non dissimiles Aristonis. ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur ; hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…sed opinor explicata uberius et ornatius. Hos si contemnimus et iam abiectos putamus, illos certe minus despicere debemus Aristonem, qui cum Zenonis fuisset auditor re probavit ea quae ille verbis, nihil esse bonum nisi virtutem nec malum…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…vitae, ipsum denique illud honestum, in quo uno vultis esse omnia, deserendum est. quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chrysippo. ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. quod enim…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…videamus. Deinceps explicatur differentia rerum, quam si non ullam esse diceremus, confunderetur omnis vita, ut ab Aristone, neque ullum sapientiae munus aut opus inveniretur, cum inter res eas, quae ad vitam degendam pertinerent ,…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…ante diximus, non ego hoc loco id quaerendum puto, verumne sit, quod Zenoni placuerit quodque eius auditori Aristoni, bonum esse solum, quod honestum esset, sed si ita esset, tum fueritne consentaneum, ut totum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…alio magis, Pyrrho scilicet maxime, qui virtute constituta nihil omnino, quod appetendum sit, relinquat, deinde Aristo, qui nihil relinquere non est ausus, introduxit autem, quibus commotus sapiens appeteret aliquid, quodcumque in mentem…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…non enim parum res erat clara tam te has phaleras a phylarcho Centuripino abstulisse dicebant quam alias item nobilis ab Aristo Panhormitano, quam tertias a Cratippo Tyndaritano. etenim si phylarchus vendidisset, non ei, posteaquam reus factus es…
Cicero, in Verrem
-
…Arcesilas Archelaus Macedonum rex. Archelaus philosophus Archilochus Archimedes. Archytas Argivus Argia sacerdos Argo Argonautae Arion Aristides iustus Aristippus Aristo Chius Aristogiton Aristomache Aristoteles b Probl. fr. fr. Aristoxenus Aristus. Arpinum Arpinas Arruns Artemisia Asclepiades ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes