canta
canta, v. cano init.
Chante, pro vulgari
Jante, in Pedag. prior. S. Gondulfi diœc. Bitur. ann. 1375. Mirac. S. Germ. Autiss. tom. 7. Jul. pag. 285. col. 2 :
Repente totæ quatuor rotæ ita conquassantur, ut modioli et Cantæ et radii sic conteruntur, etc. Vide infra Cantes.