destitutor
dēstĭtūtor, ōris, m. [destituo],
- one who forsakes, disappoints, or deceives, Tert. ad Nat. 2, 18; Auct. Priap. 83, 14.
dēstitūtor, ōris, m. (destituo), der (treulose) Verlasser, Auct. Priap. 83, 14. Tert. ad nat. 2, 17.
dēstĭtūtŏr, ōris, m. (destituo), celui qui abandonne : Tert. Nat. 2, 17.
destitutor , oris. m. et, v. destitutus
See an image
See an image