About Report a problem

Menu

aedilicius

aedilicius, of an aedile

Could not find aedilicii in Logeion dictionaries.

aedilicii Noun: masculine nominative plural, Noun: masculine vocative plural, Noun: masculine genitive singular of aedilicius

See aedilicii in Morpho

aedīlīcĭus (not aedīlīt-), a um, adj. [aedilis],
  • pertaining or belonging to an aedile: munus, Cic. Off. 2, 16: repulsa, i. e. in aedilitate petenda, id. Planc. 21: scriba, of an aedile, id. Clu. 45: largitio, Liv. 25, 2; cf. Cic. Off. 2, 16: vectigal aediliciorum, sc. munerum, paid to the aediles to defray the expense of public exhibitions, id. Q. Fr. 1, 1, 9.—aedīlīcĭus, i, m. (sc. vir), one who had been an aedile (as consularis, who had been consul), an exaedile, Varr. R. R. 1, 7, 10: aedilicius est mortuus, Cic. Brut. 28; so id. Vatin. 7: edictum, an ordinance of the aedile on entering upon his office (v. edictum), Dig. 21, 1: aediliciae edictiones, Plaut. Capt. 4, 2, 43 (823).

Saved

Recent