circumlocutio

circumlŏcūtĭo, ōnis, f. [circumloquor],

• circumlocution, periphrasis, = περίφρασις, * Quint. 8, 6, 61; Gell. 3, 1, 5; Arn. 6, p. 210.

circumlocūtio, ōnis, f. (circumloquor) = περίφρασις (s. Isid. 1, 36, 15), die Umschreibung, Quint. 8, 6, 61. Gell. 3, 1, 5. Apul. apol. 33. Prisc. 18, 74. Auct. carm. de fig. 18 (wo Tmesis circum illa locutio): Plur., Arnob. 6, 27.

circumlocutio [CL] , circumlocution, periphrasis: a (gram); b (rhet.). a istud ‘amatus sum’ non potest vere dici de re preterita set de presenti, quare non est ~o preteriti set pocius presentis Bacon XV 147.  b est ~o quando sententiam aliquam dicturi eam non directe dicimus sed quasi in circuitu ambulamus Vinsauf AV II 2. 11; Garl. PP 28 (v. circumloqui b).

circumlŏcūtĭō, ōnis, f. , circonlocution, périphrase : circumlocutio poetica Gell. 3, 1, 5, périphrase poétique || circumlŏquĭum *Isid. Orig. 1, 36, 15.

circumlocutio , onis. f. et, v. circumloquutio
See an image