consputo
consputo, to spit upon, insult grossly
Could not find consputare in Logeion dictionaries.
consputare Verb: present passive imperative 2nd singular, Verb: present active infinitive, Verb: present passive indicative 2nd singular of consputo
con-spūto, no perf., ātum, 1, v. freq. a. [conspuo],
- to spit upon in contempt (very rare): nostros coeperunt Clodiana, * Cic. Q. Fr. 2, 3, 2: maledictus et consputatus, etc., Tert. adv. Jud. 14; id. Idol. 1.
cōn-spūto, (āvī), ātum, āre (Inchoat. v. conspuo), jmd. anspucken, als Zeichen der höchsten Verachtung (wie καταπτύειν τινός), alqm, Cic. ad Q. fr. 2, 3, 2. Tert. de idol. 1.
cōnspūtō, (16) āvī, ātum, āre, fréq. de conspuo, tr., couvrir de crachats : Cic. Q. 2, 3, 2.
cōnspūtō —, ātus, āre, freq.
- conspuo, to spit upon, insult grossly: nostros.