About Report a problem

Menu

discingo

discingo, to ungird, deprive of the girdle

Frieze-Dennison Vergil

discingō, cīnxī, cīnctus, 3, a.: to ungird; p., discīnctus, a, um, loose-robed; indolent, effeminate, 8.724.

Could not find discinxerit in Logeion dictionaries.

discinxerit Verb: perfect active subjunctive 3rd singular, Verb: future perfect active indicative 3rd singular of discingo

See discinxerit in Morpho

dis-cingo, nxi, nctum, 3, v. a., to ungird, deprive of the girdle.
  • I Lit.: discinctā tunicā fugiendum est, Hor. S. 1, 2, 132; Vell. 2, 41 fin.; cf.: tunicati et discincti, Suet. Aug. 100: jam discingitur armis, Sil. 8, 34.—As a milit. punishment: destrictis gladiis discinctos destituit, Liv. 27, 13; Suet. Aug. 24 and 100: cum tenues nuper Marius discinxerit Afros, had disarmed, i.e. conquered, Juv. 8, 120; cf.: peltatam Amazona Scythico nodo, Mart. 9, 101, 5.—
  • II Trop.
    • A In verb finit.: mihi crede, in sinu est (Caesar), neque ego discingor, i.e. I do not neglect him, I endeavor to preserve his friendship, Cic. Q. Fr. 2, 13; cf. Sen. Ep. 92 fin.: discinxit ratione dolos fraudesque resolvit, i.e. discovered, detected, Sil. 7, 153; cf.: ut inter Methium et Paulum, quae veniunt in disceptationem, discingas, i.e. that thou wilt decide, Sid. Ep. 2, 7.—
    • B discinctus, a, um, ungirt.
      • 1 Lit.: ne glorietur accinctus aeque ac discinctus, i.e. who has put off his armor, Vulg. 3 Reg. 20, 11.—
      • 2 Trop.
          • α Voluptuous, effeminate, Afri, Verg. A. 8, 724.— Hence,
          • β Slovenly, careless, negligent; loose, dissolute, reckless: discincti ludere, Hor. S. 2, 1, 73: avarus ut Chremes, opp. discinctus ut nepos, id. Epod. 1, 34: Natta, Pers. 3, 31: verna, id. 4, 22: discincta in otia natus, Ov. Am. 1, 9, 41.

Saved

Recent