About Report a problem

Menu

equito

equito, to ride, be a horseman, practise riding

Frieze-Dennison Vergil

equitō, āvī, ātus, 1, a. and n.: to be a horseman; to ride, 10.885. (eques)

Could not find equitet in Logeion dictionaries.

equitet Verb: present active subjunctive 3rd singular of equito

See equitet in Morpho

ĕquĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [eques], to ride.
  • I Neutr.
    • A In gen. (class.): cum in illo nostro exercitu equitaret, Cic. Deiot. 10; Sall. J. 6, 1; Suet. Caes. 57; Hor. C. 2, 9, 24 al.: in equo, Dig. 9, 2, 57; cf.: in equuleis, Cic. Verr. 2, 4, 20; v. Equuleus, II. A.; and: in arundine longa, Hor. S. 2, 3, 248.—
    • B In partic. (acc. to eques, II. A.): EQVITARE antiqui dicebant equum publicum merere, Paul. ex Fest. 81, 15 Müll.—
    • C Transf.
      • 1 To skirmish, manoeuvre: illa (certatio) qua tu contra Alfenum equitabas, Cic. Quint. 22, 73.—
      • 2 Of the horse, to go, Lucil. ap. Gell. 18, 5, 10, and ap. Non. 107, 1.—
      • 3 Of the wind, like ἱππεύειν, to blow violently: Eurus per undas, Hor. C. 4, 4, 44: per caelum, Poët. ap. Censor. Fr. 14, § 9.—
      • 4 In mal. part., Juv. 6, 311.—
  • II Act., to ride through (post-Aug.).—In pass.: flumen equitatur, Flor. 3, 4, 5: equitataque Culmina Taÿgeti, Claud. Bell. Get. 192: fluxis equitata Bactra Parthis, Sid. Carm. 23, 249.

Saved

Recent