About Report a problem

Menu

erilis

erilis, of the head of a family, the master’s, mistress’s

Frieze-Dennison Vergil

erīlis, e: adj. (erus), pertaining to an owner, master, or mistress; master’s, 7.490.

Could not find eriles in Logeion dictionaries.

eriles Adjective: feminine vocative plural, Adjective: masculine accusative plural, Adjective: feminine nominative plural, Adjective: masculine vocative plural, Adjective: feminine accusative plural, Adjective: masculine nominative plural of erilis

See eriles in Morpho

ĕrī̆lis (less correctly hĕrīlis, v. erus), e, adj. [erus],
  • of the master or mistress of a family, the master's, the mistress's (poet.; esp. in Plaut.): erum fefelli, in nuptias conjeci erilem filium, Ter. And. 602; cf. id. Ad. 301; so, filius, Plaut. Bacch. 2, 3, 117 (351); id. Most. 1, 1, 20 (20); 79 (79); Ter. Eun. 289; id. ib. 962; id. Phorm. 39: filia, Plaut. Aul. 1, 1, 35 (74); id. ib. 2, 3, 8 (275); id. Cist. 2, 3, 8 (550): amica, id. Mil. 2, 1, 37 (115); 44 (122); id. ib. 2, 3, 3 (274); cf. concubina, id. ib. 2, 3, 66 (337); id. ib. 2, 5, 60 (470); id. ib. 2, 6, 28 (508); 68 (548): erilis patria, salve, id. Bacch. 2, 1, 1 (170): gressumque canes comitantur erilem, Verg. A. 8, 462: mensaeque assuetus erili, id. ib. 7, 490: res, Plaut. Men. 5, 6, 1 (966); so, imperium, id. Aul. 4, 1, 13 (599); cf. nutus, Hor. Ep. 2, 2, 6: antiqua erilis fida custos corporis (i. e. Medeae), Enn. ap. Non. 39, 3 (Trag. v. 289 Vahl.): nisi erile mavis Carpere pensum, Hor. C. 3, 27, 63: crilis praevortit metus, Plaut. Am. 5, 1, 17 (1069): nomen erile tenet, Ov. M. 10, 502: turpi clausus in arca, Quo te demisit peccati conscia (ancilla) erilis, Hor. S. 2, 7, 60.

Saved

Recent