About Report a problem

Menu

monitus

monitus2, a reminding, warning, admonition

Frieze-Dennison Vergil

monitus , ūs, m.: an admonition, warning, 4.282. (moneō)

Could not find monitusque in Logeion dictionaries.

monitusque Noun: masculine nominative plural, Noun: masculine nominative singular, Noun: masculine genitive singular, Noun: masculine accusative plural of monitus

monitusque Verb: perfect passive participle masculine nominative singular of moneo

See monitusque in Morpho

mŏnĭtus, a, um, Part., from moneo.
mŏnĭtus, ūs, m. [moneo], a reminding, warning, admonition.
  • I In gen. (only poet.): monitu nutricis, Ov. H. 18, 115: finierat monitus, id. M. 2, 103: laevo monitu pueros producit avaros, Juv. 14, 228: monitus acres tradere, Val. Fl. 1, 475. —
  • II In partic., admonition by the gods through omens, an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a warning by oracles, lightning, etc. (class.): fortunae monitu, * Cic. Div. 2, 41, 86: revererique numinum monitus, Plin. Pan. 76: fulgarum, Plin. 2, 7, 5, § 24: pecudum, sacrificial signs or prognostics, Val. Fl. 1, 29: sub obtentu monituum deorum quaedam enuntiare, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 6.

Saved

Recent