About Report a problem

Menu

obtineo

obtineo, to hold fast, have, occupy, possess, preserve, keep, maintain

BWL

Hispaniam citeriorem cum imperio obtinebat
he was governor in nearer Spain
Romani rem obtinuerunt
the Romans gained the victory

Could not find optinemus in Logeion dictionaries.

optinemus Verb: present active indicative 1st plural of obtineo

See optinemus in Morpho

ob-tĭnĕo (opt-), tĭnŭi, tentum, 2 (old perf. OPTENVI, fifth Epit. of the Scipios; inf. pass. obtinerier, Plaut. Am. 3, 2, 19 (900); id. Most. 3, 2, 154 (843)), v. a. and n. [teneo].
  • I Act. *
    • A To take hold of, hold: obtine aures, amabo, Plaut. Cas. 3, 5, 16 (636).—
    • B To hold, have, occupy, possess; to preserve, keep, maintain, etc. (class.).
      • 1 In gen.: sancte Apollo, qui umbilicum certum terrarum obtines, Poët. ap. Cic. Div. 2, 56, 115 (Trag. Rel. p. 201 Rib.): suam quisque domum tum obtinebat, Cic. Phil. 2, 19, 48: armis Galliam atque Italiam, Liv. 30, 19: cum imperio Hispaniam citeriorem, to have as his province, to be governor in it, Cic. Fam. 1, 9, 2: Galliam et Italiam, Liv. 30, 19: Africam, Nep. Timol. 2, 4; cf.: ex quā insulā nummus nullus, me obtinente, erogabitur, during my administration, Cic. Att. 5, 21, 7: QVEI AERARIVM PROVINCIAM OBTINEBIT, who will have the administration of the public treasure, Lex Thor. § 20 Rudorff. p. 168; Lex de Scribis ap. Haubold, p. 85: necessitudinem cum publicanis, Cic. Q. Fr. 1, 1, 12, § 35: vitam et famam, to preserve, id. Rosc. Am. 17, 49: auctoritatem suam, to maintain, id. ib. 48, 139: principatum, Caes. B. G. 1, 3: regnum, id. ib. 1, 7: jus, to assert, maintain, Tac. A. 1, 32: causam, Caes. B. G. 7, 37, 4: noctem insequentem eadem caligo obtinuit, occupied, took up, prevailed during, Liv. 29, 27: quae (fama) plerosque obtinet, Sall. J. 17, 7: proverbii locum obtinet, i.e. is become proverbial, Cic. Tusc. 4, 16, 36: parentis gravitatem, id. Sull. 6, 19: numerum deorum, to be numbered among, id. N. D. 3, 20, 51; so, aliquem numerum, id. Brut. 47, 175; cf. id. Off. 2, 12, 43: summam opinionem in scholis, Quint. 10, 5, 18: admirationem, to be admired, Plin. 34, 2, 2, § 2: patriae nomen, id. 15, 18, 19, § 69: firmitudinem animi, i.e. exhibited, Plaut. As. 2, 2, 54 (310): pontem, would not yield, Liv. 2, 10: silentiam, to maintain, id. 1, 16.—With inf., to persist in: earumque artem et disciplinam obtineat colere, Plaut. Mil. 2, 2, 30 (185).—
      • 2 In partic., of speech, to assert, maintain, i.e. to show, prove, demonstrate: possumus hoc teste ... quod dicimus, obtinere? Cic. Verr. 2, 3, 71, § 168: duas contrarias sententias, id. Fin. 4, 28, 78: diu pugnare in iis, quae obtinere non possis, Quint. 6, 4, 15: recta apud turpes, id. 3, 8, 38: quaedam (leges) an obtineri possint, id. 2, 4, 39; 6, 1, 7: quod orator praecipue sibi obtinendum intellegit, id. 3, 6, 9 Spald. N. cr. (al. proponendum); cf. id. 12, 10, 53: si defecerint omnia, tum videndum erit, an obtineri possit, ne illud quidem recte factum, id. 5, 13, 24; 2, 5, 18.—
    • C To get possession of; to gain, acquire, obtain something (syn.: assequor, adipiscor, impetro; class.): quanta instrumenta habeat (homo) ad obtinendam adipiscendamque sapientiam, Cic. Leg. 1, 22, 59: impetrare et obtinere, Gell. 12, 14, 6; Cic. Fam. 1, 8, 5: malas causas semper obtinuit, in optimā concidit, gained, id. Att. 7, 25, 1; cf. id. Rosc. Com. 4, 10: jus suum contra aliquem, id. Quint. 9, 34: Romani si rem obtinuerint, if they gained the victory, Caes. B. G. 7, 85: voluimus quaedam; obtenta non sunt, Cic. Balb. 27, 61: apud eum causam obtinuit, Caes. B. G. 7, 37: aditu regis obtento, Just. 21, 6, 5.—Hence, to conquer, overcome (eccl. Lat.): melius est ut pugnemus contra eos in campestribus, et obtinebimus eos, Vulg. 3 Reg. 20, 23; 20, 25; id. Judith, 1, 5.—
  • II Neutr. (cf. teneo, II.), to maintain itself; to hold, prevail, last, stand, continue, obtain (not in Cic.): quod et plures tradidere auctores et fama obtinuit, Liv. 21, 46, 10; cf. with a subject-clause: pro vero antea obtinebat, regna atque imperia Fortunam dono dare, Sall. Rep. Ordin. init.: non ipsos quoque fuisse pastores obtinebit, quod? etc., Varr. R. R. 2, 1, 9: si dissentirent, sententia plurium obtineret, would prevail, Dig. 42, 1, 36: quod merito obtinuit, ib. 2, 4, 4.—Absol.: obtinuit (sc. consuetudo), Dig. 1, 13, 1.—With de: quia de intercalando non obtinuerat, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 5.—With ut or ne: his obtinuit, ut praeferretur candidato, Liv. 35, 10; Suet. Claud. 41: obtinuit, ne reus fieret, id. Caes. 23.—With quin, Suet. Tib. 31.

Saved

Recent