retentus
Could not find retentusque in Logeion dictionaries.
retentusque Noun: masculine nominative plural, Noun: masculine nominative singular, Noun: masculine genitive singular, Noun: masculine accusative plural of retentus
retentusque Verb: perfect passive participle masculine nominative singular of retendo
retentusque Verb: perfect passive participle masculine nominative singular of retineo
rĕtentus, a, um.
- a Part. of retendo.—
- b Part. of retineo.
rĕtentus, ūs, m. [retineo],
- a holding fast, grasping: vivosque imitata retentus (manūs), Claud. in Rufin. 2, 438.
1. retentus, a, um, I) Partic. v. retendo, w. s. – II) v. retineo, w. s.
2. retentus, ūs, m. (retineo), das Zurückhalten, Festhalten, Claud. in Rufin. 2, 438.
dedi eis totam culturam de H. absque omni ~u
1 rĕtentus, a, um, part. p. de retendo et retineo.
2 rĕtentŭs, ūs, m. , action de retenir [en parl. de la main] : Claud. Ruf. 2, 438.
Tradimus omne nostrum jure et potestatem et dominationem, absque ullo Retentu, ad proprium alodem.Charta Aymerici Archiepisc. Narbon. ann. 940. apud Mabill. tom. 3. Annal. Benedict. pag. 711. col. 1 :
Sic damus Domino Deo et monasterioCharta ann. 1142. in Probat. novæ Histor. Occitan. tom. 2. col. 496 :(S. Pontii Tomeriensis) prædicto in perpetuum absque omni Retentu, libere et absolute, et absque omni usatico, etc.
Raymundus Pontii Comitis S. Egidii filius, et Dei gratia Comes Tripoli......... concedit Umberto venerabili ecclesiæ Aniciensis Episcopo, absque ulla obligatione et absque ullo Retento juris et dominii, etc.Vide Retenementum, Retenta,
et Retentatio 2.
retentus
- P. of retendo and of retineo.