spuo
spuo, to spit, spit out, spew
Could not find sputumque in Logeion dictionaries.
sputumque Adjective: neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular of spuo
sputumque Noun: neuter vocative singular, Noun: neuter accusative singular, Noun: neuter nominative singular, Noun: neuter genitive plural of sputum
sputumque Noun: masculine accusative singular of sputus
- I Neutr.: Antoniam Drusi non spuisse percelebre est, Sol. 1, § 74: ex toto spuere desisse, Cels. 2, 8, § 77: in faciem alicujus, Vulg. Num. 12, 14.—Esp., as a charm against fascination, etc. (cf. conspuo, I. fin.): veniam a deis petimus spuendo in sinum, Plin. 28, 4, 7, § 35; cf.: qui sputatur morbus, Plaut. Capt. 3, 4, 18 (550) sqq. Brix ad loc.; Schol. Juv. 7, 112 Mayor ad loc.—
- II Act.: sicco terram (i. e. pulverem) spuit ore viator Aridus, Verg. G. 4, 97.
- —Hence, spūtum, i, n. (acc. to II.).
- A Lit., spit, spittle; sing., Cels. 2, 8 med.; Plin. 28, 4, 7, § 38; plur., Lucr. 6, 1188; Prop. 4 (5), 5, 66; Mart. 2, 26, 2; Petr. 132, 4; Sen. Const. 1, 3.—
- B Transf., of a light, thin plate, Mart. 8, 33, 11.
吐。唾。— in sinum 唾懷上。— terram 唾地上。
Suggest a Translation
See an image
- SPV-, to spit, spit out, spew: terram (i. e. pulverem), V.