succisio

succīsĭo, ōnis, f. [2. succido],

• a cutting off or away: cottidiana pilorum, Sid. Ep. 1, 2.

succīsio, ōnis, f. (succīdo), das Abhauen, Abschneiden, lignorum, Vulg. deut. 19, 5: florum, Hieron. epist. 140, 14: pilis infra narium antra fructicantibus cotidiana succisio, Sidon. epist. 1, 2, 2.

succisio [LL], cutting or chopping down; b (fig.). post idolatriae luci ‥ ~onem silvae Gildas EB 70; uno ergo eodemque uterque succisus gladio, diversum tamen post ~onem est locum sortitus Ad. Scot Serm. 340B; viros armatos ad ejusdem postis ~onem quantocius immisit Gir. EH I 16; c1200 de bosco meo, sine arborum ~one, sufficientem materiam ad faciendas domos MonA VI 288; c1419 ~one vij quercuum datarum fabrice Fabr. York 38; c1471 in vadiis trium virorum laborancium ‥ circa ~onem lignorum pro nobis emptorum, vj s. Ib. 74.  b succide ‥ illam [gentem], ~onis ei venturae cladem poenitentiam suadendo propone Bede Luke 504A; vehementer dulcis est sic affectae mentis succensio, sed velox ~o, propter illum dulcem in excessum mentis raptum, et propter citam interruptionem G. Hoyland Serm. 179C.

succīsĭō, ōnis, f. (succīdo), action de couper ras : Sid. Ep. 1, 2 || coupe [de bois] : Vulg. Deut. 19, 5.