suppliciter
suppliciter, like a petitioner, humbly, submissively, suppliantly
Frieze-Dennison Vergil
suppliciter : (adv.), in a suppliant manner; suppliantly; as a suppliant or suppliants, 1.481. (supplex)
Could not find suppliciterque in Logeion dictionaries.
suppliciterque Adverb of suppliciter
supplĭcĭter, adv., v. supplex fin.
suppliciter, Adv. (supplex), demütig, flehentlich, suppliciter tristis, in Verehrung u. Trauer, Verg.: loqui, Caes.: alqm alloqui, Iustin.: orare vitam, Liv.: suppliciter demisseque respondere Cic.: preces suppliciter admotae, Curt.: virginem deam s. adorare, Augustin.
chiliarco ‥ precibus de conjugis incommoditate ~iter consulta flagitanti ‥ respondisse
lectorem ~iter obsecro ut ‥ non hoc nobis imputet
~iter profiteor quia ‥ tibi ‥ oboedire desidero
facta ~iter a sacerdote ad altare oratione
te [sc. Deum ] supliciter deprecor ut ‥ protelare digneris vitam
flebat ‥ sine voce ~iter
Thome de M. consanguineo meo vestre dominationi ~ius obnoxio ‥ favorem ‥ impartiri
supplĭcĭtĕr (11) (supplex), en suppliant, dʼune manière suppliante, humblement : Cic. Fl. 21 ; de Or. 1, 90 ; Cæs. G. 1, 27, 2.
suppliciter (subpl-)
adv.
- supplex, like a petitioner, humbly, submissively, suppliantly: respondere: locuti, Cs.: aram venerans, V., H., O.