εὔβουλος

εὔβουλ-ος, ον,

• well-advised, prudent, Thgn. 329, Hdt. 8.110, Pi. O. 13.8, B. 14.37, Th. 1.84, Pl. R. 428b, Arist. EN 1141b13: Comp., Ar. Pax 689: Sup., And. 1.140. Adv. -λως (v. εὔβολος): Comp. -ότερον D.C. 43.16: Sup. -ότατα Gp. 5.16.1.

εὔβουλος, gut ratend, guten Rat gebend, einsichtsvoll, vorsichtig ; Θέμις Pind. I. 7.32, vgl. Ol. 13.8 ; Soph. O.C. 951 ; Her. 8.110 ; καὶ σοφὴ πόλις Plat. Rep. IV.428c ; εὐβούλους νομίζομεν οἵτινες ἂν αὐτοὶ πρὸς αὑτοὺς ἄριστα περὶ τῶν πραγμάτων διαλεχθῶσιν Isocr. 3.8 ; Kompar., Ar. Pax 689 ; superl., Andoc. 1.140.
• Adv., εὐβούλως ἔχειν, wohl beraten sein, Aesch. Ch. 685 ; εὐβουλότατα, DC. 43.16.

εὔβουλος, -ον

• 1of good counsel, wise χρύσεαι παῖδες εὐβούλου Θέμιτος O. 13.8 Νηρέος εὐβούλου P. 3.92 εἶπε δʼ εὔβουλος ἐν μέσοισι Θέμις I. 8.31 εὔβουλον Θέμιν οὐρανίαν fr. 30. 1.

εὔβουλος εὔ-βουλος, ον βουλή

• well-advised, prudent, Theogn., Hdt., Aesch.