αὐτοτέλεια
αὐτοτέλεια, perfection, completeness
αὐτο-τέλεια, ἡ,
- perfection, completeness, Ocell. 1.9.
- II complete sentence, proposition, A.D. Synt. 12.4, al.; αὐ. τοῦ λόγου ib. 5.20.
1 la perfección en sí
τὸ τοῖς ἄλλοις αἴτιον γινόμενον τῆς αὐτοτελείας
2 gram. oración completa o correcta A.D.Synt.12.4,
αὐτοτέλεια τοῦ λόγου
στιγμὴ γὰρ πᾶσα σημεῖον αὐτοτελείας
αὐτοτέλεια, ας (ἡ)
1 la perfection en soi, Ocell. p. 510 ||
2 t. de gr. ce qui en soi est achevé ou complet, d’où ce qui a un sens complet, p. suite, proposition, Dysc. Pron. 268b ; Synt. 12, 4.
Étym. αὐτοτελής.
αὐτοτέλεια, ἡ, Selbstständigkeit, Vollkommenheit, Sp.