Logeion | αὐτοτέλεστος

αὐτο-τέλεστος, ον,

self-accomplished, spontaneous, Opp. H. 1.763, AP 1.19.6 (Claudian.), Nonn. D. 43.233, al.

perfecto en sí αὐτοτέλεστα καὶ αὐτόρρεκτα γένεθλα Opp.H.1.763, γόνος AP 1.19.6 (Claudian.), φυτόν Nonn.D.43.233, cf. Nonn.Par.Eu.Io.1.14.

αὐτο·τέλεστος, ος, ον, qui s’est accompli ou s’accomplit de soi-même, spontané, Opp. H. 1, 763 ; Anth. 1, 19.

Étym. αὐ. τελέω.

αὐτοτέλεστος, durch sich selbst vollendet, γόνος Claudian. ep. (1.19); Nonn. D. 48, 85. Vgl. αὐτόρεκτος.

αὐτοτέλεστος τελέω

Menu