βοηθητικός
βοηθητικός, ready or able to help, serviceable
βοηθ-ητικός, ή, όν,
- ready or able to help, serviceable, τινί Arist. Rh. 1374a24; τοῖς πένησι Plu. Sol. 29; τῶν δεομένων Diotog. ap. Stob. 4.7.62; πρός τι so as to keep it off, Arist. Pol. 1267a16; or towards promoting it, Id. HA 515b9: Comp. -ώτερον, τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος ib. 608b15: Sup. -ώτατος Iamb. VP 25.111.
I
1 dispuesto a ayudar, servicial de pers. y anim., c. dat.
τοῖς φίλοις
τοῖς πένησι
βοηθητικώτερον ... τὸ ἄρρεν τοῦ θήλεος
• c. gen. de cosa
τῶν δεομένων
• no de pers. eficaz, útil
πρὸς τὰς μικρὰς ἀδικίας
contra las pequeñas injusticiasπρὸς τὴν ἰσχύν
para tener fuerzaπρὸς ἀθυμίας
de la música
2 subst. τὰ βοηθητικά honorarios del βοηθός o asistente del funcionario egipcio llamado πολιτευόμενος PMich.624.5 (VI d.C.).
II adv. -ῶς con ánimo de ayudar Eust.708.42.
βοηθητικός, ή, όν, secourable : τινι, Arstt. Rhet. 1, 13, 12 ; Plut. Sol. 29, à qqn ; πρός τι, Arstt. Pol. 2, 7, 13, contre qqe ch.
Étym. βοηθέω.
βοηθητικός, zum Helfen bereit od. tüchtig, hilfreich ; τινί Arist. rhet. 1.13 ; Plut. Thes. 36, Sol. 29 u. öfter ; πρός τι Arist. Pol. 2.4.8.