δίον
δίον, v. δείδω.
δίον 1,
aor.
[δϝι-, δείδοικα.]
To be afraid Il. 5.566, Il. 9.433, Il. 11.557.
With μή and opt. Il. 17.666: Od. 22.96.
δίον 2
aor.
[Cf. δίεμαι.]
To flee, run Il. 22.251.