διομολογητέος
διομολογητέος, one must concede
que debe ser acordado o convenido
τὰ συμβαίνοντα ... διομολογητέα ταῦτα
λόγος
τοῦτο
διομολογητέος, α, ον, dont il faut ou dont on peut convenir, Plat. Parm. 142b ; neutre διομολογητέον, Plat. Rsp. 527b, il faut convenir.
Étym. vb. de διομολογέω.
διομολογητέος, ον
verb. adj. of διομολογέω
- one must concede, Plat.