δεδίσσομαι
δεδίσσομαι, att. δεδίττομαι (v. ci-dessous)
1 tr. faire peur à, effrayer, acc. Plat. Phædr. 245b ; Dém. 434, 24 ; 1451, 7 ; Luc. Luct. 4 ; etc. ||
2 intr. avoir peur, s’effrayer, Hpc. 600, 35 ; Polyen 1, 12 ; etc. ||
➳ δεδίσσ-, Hpc. l. c. ; Jos. B.J. 4, 4, 1 ; att. δεδίττ-, Plat. l. c. ; Dém. 1451, 7 ; etc. Fut. δεδίξομαι, Luc. Sat. 4, Philops. 31. Ao. 3 pl. ἐδεδίξαντο, Polyen 1, 12 ; opt. 3 sg. δεδίξαιτο, Luc. Zeux. 4 ; part. δεδιξάμενος, Dém. 434, 24. Pf. inus.
Étym. p. *δεδϝίκϳομαι, v. δείδω ; cf. δειδίσσομαι.
δεδίσσομαι, att. δεδίττομαι, ep. δειδίσσομαι,
1) erschrecken, in Furcht setzen, Ep.; Theocr. 25.74 ; Plat. Phaedr. 245b ; δεδιξάμενος Dem. 19.291 ; Luc. luct. 4 ; nach Moeris attisch für ἐκφοβέω.
2) intr., sich fürchten, in Schrecken geraten, Ap.Rh. 2.1219 ; vor etwas, Orph. Arg. 55. – Vgl. δειδίσσομαι.
1) erschrecken, in Furcht setzen, Ep.; Theocr. 25.74 ; Plat. Phaedr. 245b ; δεδιξάμενος Dem. 19.291 ; Luc. luct. 4 ; nach Moeris attisch für ἐκφοβέω.
2) intr., sich fürchten, in Schrecken geraten, Ap.Rh. 2.1219 ; vor etwas, Orph. Arg. 55. – Vgl. δειδίσσομαι.