διαγορεύω

1 prescribir, ordenar, estipular esp. ref. a mandatos legales o relig. ὡς ὁ νόμος διαγορεύει LXX Su.61, cf. Anaximen.Rh.1422^b3, Iul.Or.1.3d, τόσας γὰρ διαγορεύει τὸ νόμιμον la costumbre prescribe este número (de días), I.AI 17.200, ἐπεὶ θάνατον ἦν διαγορεύοντος ἡ πρόσταξις pues sería el mandato de alguien que ordenase morir Ph.1.437, τῶν θείων διατάξεων ... σαφῶς διαγορευουσῶν ... BGU 473.16 (II d.C.)

• c. or. de inf. ζώσας κατορύττεσθαι τὰς τοιαύτας ὁ τῶν ἱερῶν διαγορεύει νόμος D.H.1.78 (var.), τῷ δὲ μειρακίῳ καὶ διηγόρευσεν ἐπὶ τούτοις κατιέναι πάλιν ἢ μὴ κατιέναι ordenó al joven que volviese bajo estas condiciones o que no volviese Plu.CG 16, νόμος διαγορεύει τὰ τοιαῦτα ἄδοτα γράμματα ἀνίσχυρα εἶναι PStras.560.6 (IV d.C.)

• c. μή e inf. prohibir que νόμου τινὸς παλαιοῦ διαγορεύοντος μὴ δανείζειν ἐπὶ τόκοις aunque una antigua ley prohibía los préstamos a interés App.BC 1.54, cf. PGrenf.1.37.24 (II a.C.), λύτρα παρὰ ἀνδροφόνου ... διαγορεύει ὁ νόμος μὴ ἐξεῖναι λαμβάνειν ἐπὶ μειώσει τῆς τιμωρίας Ph.2.324

• en v. pas. οὐδὲ ἐν ἴσαις τιμαῖς διαγορευόμενοι φαῦλοι καὶ σπουδαῖοι ni aunque se estipule que buenos y malos tienen los mismos derechos Pl.Lg.757a, καθ[ό]τι ἐν τῷ διαγράμματ[ι] διηγόρευται COrd.Ptol.21.31 (III a.C.), τοῖς πάλαι διηγόρευται νόμοις, ὥστε ... en las antiguas leyes se prescribe que ... Iust.Nou.58

• τὰ διηγορευμένα ref. a edictos imperiales τὰ περὶ τούτων θείως διηγορευμένα PAgon.3.46 (III d.C.), ἀκολούθως τοῖς διηγορευμένοις PAgon.9.12 (III d.C.), παρὰ τὰ διηγορευμένα IEphesos 215.10 (II/III d.C.), τὰ θειωδῶς ὑπὸ τῶν νόμων διηγορευμένα PMasp.151.57 (VI d.C.)

• ref. a contratos civiles estipular τῆς διαγραφῆς τῆς μισθώσεως διαγορευούσης «ἀκίνδυνον πλὴν ἀβρόχου καὶ καταβρόχου» pero al estipular el contrato de arriendo «a salvo de todo riesgo, excepto los de inundación insuficiente o excesiva», PEnteux.59.4 (III a.C.), ὡς ἡ συγγραφὴ διαγορεύει como estipula el contrato, PPetr.2.32.1.26 (III a.C.) en BL 1.368

• en v. pas. ἀκ[ο]λούθ[ω]ς τοῖς διὰ τῆς μισθώσεως διηγορευμένοις PUniv.Giss.5.13 (II a.C.), ἐπὶ τοῖς διηγορευμένοιςsegún los términos del contrato PTeb.105.30 (II d.C.).

2 declarar, afirmar c. ac. y pred. κἀκ τῶν σφυγμῶν, ὧν τὴν μὲν εὔτακτον κίνησιν ὑγίειαν τοῦ ζῴου διαγορεύουσι Aristid.Quint.89.19, c. or. de inf. διηγόρευον ἑαυτοὺς εἶναι τῶν τὰ Δίωνος φρονούντων declaraban ser partidarios de Dión D.S.16.17

• explicar, exponer en v. pas. αἱ πλείους γνῶμαι διηγορεύθησαν la mayor parte de las opiniones fueron expuestas D.H.11.19

• hablar μεγάλῃ τῇ φωνῇ διαγορεύει κακῶς Πλάτωνα Luc.Pisc.26 (cód.).

3 decir algo diferente Ἰσαῖος ... κέχρηται τῷ διαγορεύων ἀντὶ τοῦ διάφορα καὶ οὐ τὰ αὐτὰ λέγειν Is.Fr.20B.-S.