διάκρουσις
διάκρουσις, a putting off
Could not find διακρούσει in Logeion dictionaries.
διακρούσει Noun: feminine nominative dual, Noun: feminine vocative dual, Noun: feminine accusative dual, Noun: feminine dative singular of διάκρουσις
διακρούσει Verb: aorist active subjunctive 3rd singular, Verb: future middle indicative 2nd singular, Verb: future active indicative 3rd singular of διακρούω
- putting off, ἐπὶ διακρούσει, to gain time, D. 54.27; delay, evasion, Plu. Cor. 19: pl., δ. καὶ ὑπερθέσεις Id. Cic. 7; escape from, βασάνων Lib. Or. 14.19.
1 jur. dilación de un proceso judicial
προκαλοῦνται ἐπὶ διακρούσει
τὴν κρίσιν ... διακρούσεσι πολλαῖς ... ἐκβαλλόντων
2 separación, evitación, rechazo c. gen. obj. o ἐκ y gen.
φυγὴ δὲ καὶ δ. ἀλλοτρίου
ἐκ φυλακῆς καὶ διακρούσεως τῶν ἀναιρετικῶν
διακρούσεις καὶ ἀποδράσεις ἐκ τῶν πραγμάτων
• alejamiento
ἐπὶ διακρούσει μόνῃ τῇ ἐμῇ ταῦτα πράττεσθαι
que esto se hace sólo para alejarme
1. uitstel.
2. het afslaan; het afwijzen:
1) Aufschub, Verzögerung, Dem. 54.27, 29.
2) Abwendung der Gefahr, Plut. Coriol. 19 ; – καὶ φυλακὴ τῶν ἁμαρτημάτων cohib.ira 12.
- a putting off, Dem.