διαπιστεύω
διαπιστεύω, to entrust to
Could not find διαπιστεύων in Logeion dictionaries.
διαπιστεύων present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular of διαπιστεύω
- entrust to one in confidence, τινὶ τὴν πόλιν, τὴν δυναστείαν, Aeschin. 3.8, Plb. 5.40.7; τῷ θεῷ τὰν ὠνάν Rüsch Grammatik der delph.Inschr.p.326 (ii B.C.); also δ. τινὶ περί τινος Aeschin. 1.188.
- II believe thoroughly, τι Arist. PA 673a17, cf. Max.Tyr. 10.7.
- 2 c. dat., have confidence in, believe, PHib. 1.147 (iii B.C.):— Pass., to be trusted or believed, D. 10.51, Aen.Gaz. Thphr. p.18 B.
I intr.
1 confiar en c. dat.
τούτῳ περὶ τῶν μεγίστων
τούτοις
ἡμῖν
ὀμνύτω ... τὸν ὅρκον ὃν ἂν ἡ πόλις προγράψῃ, ἂν μὴ ἀνωμότῳ διαπιστεύωσι
μηθὲν αὐτῷ διαπιστεύσῃς
no te fíes nada de él
2 creer en c. dat.
μύθῳ ποιητοῦ
II tr.
1 confiar, poner en manos de c. ac. y dat. de pers.
ὑμῖν ... τὴν πολιτείαν
τὴν μὲν ... δυναστείαν Ἀχαιῷ
τῷ Ἀπόλλωνι τὰν ὠνάν
Ἡρώδῃ ... τὸν πρὸς Ἄραβας πόλεμον
• en v. pas. merecer confianza, ser digno de crédito D.10.51, Plu.Cat.Mi.47, Aen.Gaz.Thphr.17.24.
2 creer
τὸ τοιοῦτον
3 dar en garantía, empeñar
τινὰ μὲν τῶν [σκευῶν
- to entrust to one in confidence, τί τινι Aeschin.: Pass. to have a thing entrusted to one, Dem.