δοξομιμητικός
subst. ἡ δ. mímesis o imitación basada en la apariencia
τὴν ... μετὰ δόξης μίμησιν δοξομιμητικὴν προσείπωμεν
δοξομιμητικός, ή, όν [μῑ] Plat. Soph. 267e, adj. du préc.
δοξομιμητικός, [μῑ], ή, όν, die Kunst eines δοξομιμητής, Plat. Soph. 267e.