δυσένδοτος
de pers. que se resiste a ceder, obstinado
πρὸς τἀληθῆ δυσχερεῖς καὶ δυσένδοτοι
• neutr. subst. τὸ δ. resistencia, obstinación
Ἰουδαίων ... τὸ ... πρὸς εὐσέβειαν δ.
• de abstr. persistente, duradero
τὸ πάθος
δυσ·ένδοτος, ος, ον [ῠ] qui cède avec peine, Chrys. 1, 33.
Étym. δ. ἐνδίδωμι.
δυσένδοτος, schwer nachgebend, K.S.