δυσχώριστος
δυσχώριστος, hard to separate
δυσχώριστος, ον,
- hard to separate, Gal. 2.700 (Comp.); hard to distinguish, ἡ κολακεία τῆς φιλίας δ. Plu. Adul. 2.51a.
1 difícil de abrir separando
ὁ ὑμήν
σώματα
2 difícil de distinguir
ἡ κολακεία τῆς φιλίας ... δ.
δυσχώριστα ... τὰ τῶν ἡλικιῶν
δυσ·χώριστος, ος, ον, difficile à séparer, à démêler, Plut. M. 51a.
Étym. δ. χωρίζω ; cf. δυσχώρητος.
δυσχώριστος, schwer zu trennen, zu lösen, Plut. adul. et am. discr. 5. S. δυσχώρητος.