δωσίδικος
δωσίδικος, giving oneself up to justice, abiding by the law
δωσῐ-δῐκος, ον,
- referring disputes to a court, Hdt. 6.42.
- 2 subject to jurisdiction, δ. παρασχεῖν τοὺς ἠδικηκότας Plb. 4.4.3, cf. UPZ 121.14.
sometido a las leyes, sujeto a jurisdicción, justiciable
ἵνα δωσίδικοι εἶεν καὶ μὴ ἀλλήλους φέροιέν τε καὶ ἄγοιεν
δωσιδίκους παρασχεῖν τοὺς ἠδικηκότας
entregar a los culpables para que sean juzgados
δωσί·δικος, ος, ον [ῐῐ] qui s’en remet à la justice, p. opp. à celui qui se fait justice lui-même, Hdt. 6, 42 ; Pol. 4, 4, 3.
Étym. δίδωμι, δίκη.
δωσίδικος, sich der Gerechtigkeit übergebend, dem Rechte sich unterwerfend, im Ggstz der Selbstülfe, Her. 6.42, wo der Ggstz μὴ ἀλλήλους φέρειν καὶ ἄγειν ; Pol. 4.4.3.
δωσίδικος
δωσί-δῐκος, ον
δίκη
- giving oneself up to justice, abiding by the law, Hdt.