θρηνητικός
θρηνητικός, querulous
Could not find θρηνητικόν in Logeion dictionaries.
θρηνητικόν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of θρηνητικός
θρην-ητικός, ή, όν,
- inclined to lament, querulous, Arist. EN 1171b10.
- 2 of or for a dirge, αὔλημα, μόναυλος, Poll. 4.73, 75; τὸ θ. matter for lament, Plu. QConv. 2.623a. Adv. -κῶς Poll. 6.202.
θρηνητικός, ή, όν :
1 porté à se lamenter, Arstt. Nic. 9, 11, 4 ||
2 propre aux lamentations : τὸ θρηνητικόν, Plut. M. 623a, chant plaintif.
Étym. θρηνέω.
θρηνητικός, zum Wehklagen geneigt ; Arist. Eth. 9.11 ; αὐλός, αὔλημα, Poll. 4.73, 75 ; τὸ θρηνητικόν, das Klägliche, Plut. Symp. 1.5.2.
• Adv ., Poll. 6.202.
• Adv ., Poll. 6.202.
θρηνητικός, ή, όν
θρηνέω
- querulous, Arist.