κακοπράγμων
κακοπράγμων, doing evil, mischievous
Could not find κακοπραγμονέστατον in Logeion dictionaries.
κακοπραγμονέστατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of κακοπράγμων
κᾰκοπρᾱγ-μων, ον, gen. ονος,
- doing evil, mischievous, X. HG 5.2.36, Isoc. 15.225,236, Arist. Ath. 35.3: Sup. -έστατος, περί τι Plb. 8.9.3. Adv. -μόνως Klio 16.163 (Delph.).
κακο·πράγμων, ων, ον, gén. ονος, qui a ou exécute de mauvais desseins, malfaisant, intrigant, Xén. Hell. 5, 2, 36 ; Isocr. 476 ||
Sup. -ονέστατος, Pol. 8, 11, 3.
Étym. κ. πρᾶγμα.
κακοπράγμων, ον, schlecht handelnd, boshaft, tückisch, Xen. Hell. 5.2.36 ; καὶ συκοφάνται Isocr. – Superlat., Pol. 8.11.3.
• Adv ., Eust.
• Adv ., Eust.
κακοπράγμων
πράσσω
= κακοποιός, Xen.