κακοπράγμων
κακοπράγμων, doing evil, mischievous
κᾰκοπρᾱγ-μων, ον, gen. ονος,
- doing evil, mischievous, X. HG 5.2.36, Isoc. 15.225,236, Arist. Ath. 35.3: Sup. -έστατος, περί τι Plb. 8.9.3. Adv. -μόνως Klio 16.163 (Delph.).
κακο·πράγμων, ων, ον, gén. ονος, qui a ou exécute de mauvais desseins, malfaisant, intrigant, Xén. Hell. 5, 2, 36 ; Isocr. 476 ||
Sup. -ονέστατος, Pol. 8, 11, 3.
Étym. κ. πρᾶγμα.
κακοπράγμων, ον, schlecht handelnd, boshaft, tückisch, Xen. Hell. 5.2.36 ; καὶ συκοφάνται Isocr. – Superlat., Pol. 8.11.3.
• Adv ., Eust.
• Adv ., Eust.
κακοπράγμων
πράσσω
= κακοποιός, Xen.