κατάλληλος
κατάλληλος, set over against one another, correspondent
Could not find κατάλληλον in Logeion dictionaries.
κατάλληλον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of κατάλληλος
κατάλληλ-ος, ον,
- set over against one another, correspondent, πόροι Arist. Pr. 905b8, cf. Thphr. CP 6.9.2; φύσει ἅμα κατάλληλα τελειοῦται· διὸ καὶ ἀκούει τε ἅμα καὶ φωνεῖ [τὰ παιδία] Arist. Pr. 902a11; γλῶσσα κ. τῷ στόματι Artem. 1.32, cf. Str. 2.1.29; κ. κεῖσθαι to be parallel, of lines, S.E. M. 3.100; τὰ κ. the corresponding states, Id. P. 1.238; κ. λόγος D.H. Th. 37; τὸ κ. τῆς διανοίας ib. 31; φαντασίαι δόγμασι κ. M.Ant. 7.2; τοῖς στρατιωτικοῖς ἔργοις καταλληλότερος D.C. 71.1.
- 2 appropriate, κ. καὶ κατὰ φύσιν Arr. Epict. 1.9.9, cf. Zos. 4.53; πρὸς ὑγίειαν M.Ant. 5.8. Adv. -λως, κ. λέγεσθαι prob. f.l. for κατʼ ἀλλήλων, Arist. Metaph. 1041a33, cf. Stoic. 3.42; κ. τῇ φύσει Arr. Epict. 1.22.9.
- 3 Gramm., rightly constructed, congruent, A.D. Synt. 4.3, al.; also, well-arranged, in good order, of the text of Aristotle, Alex.Aphr. in Metaph. 172.13 (Comp.). Adv. Comp. -ότερον ib. 37.20.
- II one after another, in succession, neut. pl. κατάλληλα, as Adv., Plb. 3.5.6, 5.31.5; in a row, ἑπτὰ κεφαλὰς κ. J. AJ 3.6.7; ληφθέντα κατάλληλα taken in corresponding order, Euc. 5.4.
κατ·άλληλος, ος, ον :
1 placé l’un contre l’autre, qui se correspond, symétrique, en parl. d’organes, Arstt. Probl. 11, 58 ||
2 p. suite, qui est en rapport avec, qui s’accorde avec, proportionné à, dat. Artém. 1, 32 ; DC. 71, 1 ; abs. proportionné, mesuré, DH. Thuc. 36 ; τὸ κατ. τῆς διανοίας, DH. Thuc. 31, l’accord de la pensée (et du style) ||
Adv. κατάλληλα :
1 en même temps, Pol. 3, 5, 6 ||
2 successivement, Pol. 5, 31, 5 ||
Cp. -ότερος, DC. 71, 1 ; sup. -ότατος, Clém. 939.
Étym. κ. ἀλλήλων.
κατάλληλος, gegen einander, bes. einander entsprechend, angemessen, VLL ἁρμόζων ; so λόγος κατ. Dion.Hal. Thuc. 36 ; a.Sp., τοῖς στρατιωτικοῖς ἔργοις καταλληλότερος DC. 71.1 ; – κατάλληλα, adverbial , sowohl zu derselben Zeit, Pol. 3.5.6, als darauf folgend, sich daraus ergebend, τὰς κατάλληλα γενομένας πράξεις Pol. 5.31.5 ; – auch καταλλήλως , z.B. τὰ μὴ καταλλήλως λεγόμενα Arist. Metaphys. 6.17 ; τῇ φύσει Arr. Epict. 1.22.9.