κατάλοιπος
κατάλοιπος, left remaining
κατάλοιπος, ον,
- left remaining, τὸ κ. ἀπεργάζεσθαι Pl. Ti. 39e; ἐκ τοῦ κ. Arist. HA 548b18, cf. Michel 829.23 (i B. C.), etc.; τὰ κ. τῆς διεξόδου Phld. Rh. 1.120 S.; τοῦτο . . κατάλοιπόν [ἐστι] c. inf., Strato Com. 1.10; ἡ κ. εἰσβολή Plb. 3.91.9; ἡ κ. the other of two, Gal. 7.314.
κατάλοιπος, ος, ον, restant, qui reste, Plat. Tim. 39e ; Arstt. Œc. 2, 20, etc. ; Pol. 3, 91, 9, etc. ; τοῦτό ἐστι κατάλοιπον, avec l’inf. Straton (Ath. 382d) il ne reste plus qu’à, ironiq.
Étym. καταλείπω.
κατάλοιπος, übrig geblieben ; Plat. Tim. 39e ; Arist. H.A. 5.16 ; häufiger bei Pol. u. Sp.; τοῦτο ἔστι κατάλοιπον c. inf., das fehlte noch, Strato Ath. IX.382d.
Strong 2645
left remaining: ἱο κ. τ. ἀνθρώπων, Ac 15:17
(LXX).†