κατακλαίω
κατακλαίω, to bewail loudly, lament
Could not find κατακλαύσαντες in Logeion dictionaries.
κατακλαύσαντες aorist active participle masculine nominative plural, aorist active participle masculine vocative plural of κατακλαίω
κατακλαίω, Att. κατακλάω [ᾱ],
- bewail loudly, lament, τινα Ar. V. 386:— Med., E. El. 156 (lyr.), IT 149 (lyr.).
- 2 abs., wail aloud, Id. El. 113 (lyr.).
- II c. gen. pers., lament before or to another, Herod. 1.59, Arr. Epict. 1.23.4, etc.; κ. αὐτὸς ἑαυτοῦ ib. 3.13.4.
κατα·κλαίω, att. κατα·κλάω (f. -κλαύσομαι, ao. κατέκλαυσα)
1 pleurer sur, se lamenter sur, acc. Ar. Vesp. 336 ||
2 abs. pleurer abondamment, Eur. El. 113, 128 ||
3 se lamenter auprès de, gén. Arr. Epict. 1, 23, 4, etc. ||
Moy. déplorer, acc. Eur. I.T. 149, El. 156 ; Pol. 12, 15, 3.
κατακλαίω, (κλαίω), att. κατακλάω, beweinen ; Eur. El. 113, der auch das med. braucht, I.T. 149, El. 156, wie Pol. 12.15.3 ; κατακλαύσαντές με Ar. Vesp. 336 ; Sp., die auch τινὸς κατακλαίειν sagen, Einem Etwas vorweinen. Vgl. κατακλάω.
κατακλαίω
Attic -κλάω
fut. κλαύσομαι
- 1to bewail loudly, lament, Ar.; so in Mid., Eur.
- 2absol. to wail aloud, Eur.