κατακλαίω
κατακλαίω, to bewail loudly, lament
κατακλαίω, Att. κατακλάω [ᾱ],
- bewail loudly, lament, τινα Ar. V. 386:— Med., E. El. 156 (lyr.), IT 149 (lyr.).
- 2 abs., wail aloud, Id. El. 113 (lyr.).
- II c. gen. pers., lament before or to another, Herod. 1.59, Arr. Epict. 1.23.4, etc.; κ. αὐτὸς ἑαυτοῦ ib. 3.13.4.
κατα·κλαίω, att. κατα·κλάω (f. -κλαύσομαι, ao. κατέκλαυσα)
1 pleurer sur, se lamenter sur, acc. Ar. Vesp. 336 ||
2 abs. pleurer abondamment, Eur. El. 113, 128 ||
3 se lamenter auprès de, gén. Arr. Epict. 1, 23, 4, etc. ||
Moy. déplorer, acc. Eur. I.T. 149, El. 156 ; Pol. 12, 15, 3.
κατακλαίω, (κλαίω), att. κατακλάω, beweinen ; Eur. El. 113, der auch das med. braucht, I.T. 149, El. 156, wie Pol. 12.15.3 ; κατακλαύσαντές με Ar. Vesp. 336 ; Sp., die auch τινὸς κατακλαίειν sagen, Einem Etwas vorweinen. Vgl. κατακλάω.
κατακλαίω
Attic -κλάω
fut. κλαύσομαι
- 1to bewail loudly, lament, Ar.; so in Mid., Eur.
- 2absol. to wail aloud, Eur.