καταφθίω

καταφθίω (pres. only in the simple φθίω):

• • I causal in fut. καταφθίσω [ῑ] Od. (v. infr.), aor. 1 κατέφθῐσα Trag. (v. infr.):—ruin, destroy, οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341; παλαιὰς διανομὰς -φθίσας A. Eu. 727; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον S. OT 1198 (lyr.).
  • II Pass., aor. κατεφθίμην, part. καταφθίμενος, inf. καταφθίσθαι; poet. καπφθίμενος restored in anapaestic and choriambic verses of E., Rh. 378, Supp. 984, El. 1299:—waste away, perish, κεν ἤϊα πάντα κατέφθιτο καὶ μένεʼ ἀνδρῶν would all have been consumed, spent, Od. 4.363; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι σὺν ἐκείνῳ ὤφελες 2.183; σεῖο καταφθιμένοιο if thou shouldst die, Il. 22.288; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491, cf. h.Cer. 347; νόμοι περὶ τῶν -φθιμένων IG 12(5).593 A 1 (Ceos); ἐκεῖ κατέφθιτο there he died, A. Pers. 319, cf. S. Ph. 346; τὠμῷ πόθῳ κ. Id. OT 970; φέγγος ἡλίου κατέφθιτο the sunʼs light died away, A. Pers. 377.

καταφθίω, (φθίω),
1) act. fut. u. aor. 1., mit langem ι, zu Grunde richten, hinschwinden lassen, töten ; οὐ μὲν δή σε καταφθίσει Od. 5.341 ; παλαιὰς δαίμονας καταφθίσας Aesch. Eum. 697 ; κατὰ μὲν φθίσας τὰν γαμψώνυχα παρθένον Soph. O.R. 1198.
2) pass. plusqpf. oder aor. synkop. κατεφθάμην, mit kurzem ι, untergehen, umkommen, sterben, am häufigsten im partic., σεῖο καταφθιμένοιο, Il. 22.288 ; Od. 3.196 u. a. D.; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν ἀνάσσειν Od. 11.491 ; ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες, o daß du umgekommen wärst, 2.183 ; ἤϊα κατέφθιτο, die Reisevorräte waren aufgezehrt, 4.363 ; ἐκεῖ κατέφθιτο Aesch. Pers. 311 ; ἐπεὶ δὲ φέγγος ἡλίου κατέφθιτο, nachdem es erloschen war, 369 ; εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳ κατέφθιτο Soph. O.R. 970 ; Phil. 346 ; κατέφθισο Eur. Hipp. 839.

†καταφθίω

[κατα- 5.]

3 sing. fut. καταφθίσει Od. 5.341.

3 sing. aor. pass. κατέφθιτο Od. 4.363.

Pple. καταφθίμενος, -ου Il. 22.288 : Od. 3.196, Od. 11.491.

Infin. καταφθίσθαι Od. 2.183.

• • 1

    In act., to cause to perish, destroy : οὔ σε καταφθίσει Od. 5.341.

  • 2

    In pass., to perish, die : σεῖο καταφθιμένοιο Il. 22.288 : ὡς καὶ σὺ καταφθίσθαι ὤφελες Od. 2.183. Cf. Od. 3.196, Od. 11.491.

    Of inanimate objects, to perish, fail : ἤϊά κε πάντα κατέφθιτο Od. 4.363.

καταφθίω , fut. -φθίσει, mid. aor. κατέφθιτο, inf. καταφθίσθαι, part. -φθίμενος: destroy, mid., perish, pass away, die; νεκύεσσι καταφθιμένοισιν (κατά because they have passed down to Hades, cf. καταθνῄσκω), Od. 11.491.