μεριστός
μεριστός, divided, divisible
Could not find μεριστὸν in Logeion dictionaries.
μεριστὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of μεριστός
μερ-ιστός, ή, όν,
- divided, Pl. Prm. 144d; τὸ κατὰ τὰ σώματα μ. Id. Ti. 35a; μ. ψυχαί, φύσεις, separate, individual, Jul. Or. 4.151c; δημιουργία ib. 144a, Or. 5.179b, cf. Plot. 1.1.8; ὁ μ. λόγος reason with its inevitable distinctions, Dam. Pr. 41.
- II divisible, Pl. Prm. 131c; μ. ψυχὴ ἢ ἀμερής Arist. de An. 402b1; ἅπαν [συνεχὲς] εἰς ἄπειρα μ. Id. Ph. 239a22, cf. Timo 76; ὅσα μ. τοῖς κοινωνοῦσι τῆς πολιτείας divisible among them, Arist. EN 1130b32; τὸ μ. Iamb. Comm.Math. 1. Adv. -τῶς Id. Myst. 1.18, Porph. Sent. 33, Procl. Inst. 195.
μεριστός, ή, όν :
1 partagé, divisé, Plat. Parm. 131c ||
2 qu’on peut partager, divisible, Plat. Tim. 35a ; Arstt. Nic. 5, 5.
Étym. μερίζω.
1. verdeeld:
2. (ver)deelbaar:
μεριστός, geteilt, teilbar, Plat. Tim. 35a, Parm. 131c.
μεριστός, ή, όν
- divided, divisible, Plat., Arist.