μονογένεια
μονογένεια, only, single (child); (n.) uniqueness
μονο-γένεια, Ion. μουνο-, ἡ,
- fem. of sq., A.R. 3.847, Orph. H. 29.2.
- II Subst., uniqueness, Phld. Sign. 20.
*μονογένεια, seul. poét. μουνογένεια, ας (ἡ) unique enfant, A. Rh. 3, 847.
μονογένεια, ἡ, fem. zu 378, sp.D.; μουνογένεια heißt Hekate, Ap.Rh. 3.844 ; Aenigm. 18 (XIV.52).