μορμολύττω
μορμολύττω, effrayer au moyen d’un épouvantail ; au pass. être effrayé, s’effrayer de, acc. Plat. Ax. commenc. ||
Moy. plus us. (seul. prés., impf. et ao.) effrayer : τινα, Ar. Av. 1245 ; Plat. Gorg. 473d, Crit. 46e, qqn ; τινα ἀπό τινος, Xén. Conv. 4, 27, qqn pour le détourner de qqe ch.
Étym. μορμώ.
μορμολύττω, (vgl. μορμώ), scheuchen, in Furcht setzen, Hesych., der es φοβερίζει erkl. – Im Gebrauch nur med., τινά, Ar. Av. 1245 ; μορμολύττει αὖ καὶ οὐκ ἐλέγχεις, Plat. Gorg. 473d, vgl. Crit. 46d ; Xen. Symp. 4.27 ; Sp., wie Plut. u. Luc. – Auch = fürchten, τοὺς μορμολυττομένους τὸν θάνατον, Plat. Ax. 364b.