συνδικέω
συνδικέω, to act as one’s advocate
Could not find ξυνδικήσων in Logeion dictionaries.
ξυνδικήσων future active participle masculine nominative singular, future active participle masculine vocative singular of συνδικέω
συνδῐκ-έω,
- act as oneʼs advocate, A. Eu. 579, X. Mem. 1.2.51, etc.; σ. τινί Pl. Lg. 937e, D. 32.12, al.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, E. Med. 158 (lyr.).
- 2 to be one of the public advocates (σύνδικος I.2), οἱ φυλέται οἱ ᾑρημένοι μοι συνδικεῖν And. 1.150, cf. D. 20.153; σ. τῷ δήμῳ Lex ap. Aeschin. 1.47; τῷ βασιλικῷ συνδεδικηκώς, = Lat. advocatus fisci, D.C. 78.13.
συνδικέω-ῶ [ῐ]
1 défendre en justice, plaider pour, dat. Plat. Leg. 937a ; Dém. 885, 24, etc. ; τινί τι, Eur. Med. 157, défendre la cause de qqn en qqe ch. ||
2 plaider comme avocat public pour, dat. And. 19, 31 ; Dém. 503, 18 ; Eschn. 3, 33 (loi).
Étym. σύνδικος.
συνδικέω, Einem vor Gericht beistehen, für ihn sprechen ; καὶ μαρτυρήσων ἦλθον καὶ συνδικήσων αὐτός, Aesch. Eum. 549 ; Plat. Legg. XI.937e ; Andoc. 1.150 ; Isae. 4.3 ; τῷ δήμῳ, Aesch. 1.20 ; Dem. u. Folgde.
συνδικέω
fut. ήσω
- 1to act as oneʼs advocate, Aesch., Xen., etc.; σ. τινί Plat.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, Eur.
- 2to be one of the public advocates, Dem. from σύνδῐκος