οἰκητής
οἰκητής, inhabitant
οἰκ-ητής, οῦ, ὁ,
- dweller, inhabitant, S. OT 1450, Pl. Phd. 111b: Locr. ϝοικητάς, colonist, IG 9(1).334.47; ἡ πόλις προσδεῖται πλεόνων οἰκητῶν ib. 9(2).517.5 (Larissa, iii B. C.).
οἰκητής, οῦ (ὁ) habitant, Soph. O.R. 1450 ; Plat. Phæd. 111c.
Étym. οἰκέω.
οἰκητής, ὁ, = οἰκητήρ, der Bewohner ; Soph. O.R. 1450 ; Plat. Phaed. 111b ; Sp.
οἰκητής, οῦ, ὁ,
= οἰκήτωρ, Soph., Plat.