πένθημα
πένθημα, lamentation, mourning
Could not find πένθημʼ in Logeion dictionaries.
πένθημʼ Noun: neuter nominative singular, Noun: neuter vocative singular, Noun: neuter accusative singular of πένθημα
πένθ-ημα, ατος, τό,
- lamentation, mourning, A. Ch. 432 (pl., lyr.), Theoc. 26.26 (with play on Πενθεύς) ; διπλοῦν πένθιμον δαιμόνων (leg. πένθημʼ ὁμαιμόνων) ἔχειν E. Supp. 1035.
πένθημα, ατος (τὸ) deuil, tristesse, Eschl. Ch. 432 ; Eur. Suppl. 1035 ; Thcr. Idyl. 26, 26.
Étym. πενθέω.
πένθημα, τό, die Trauer, Aesch. Ch. 426 u. folgde Dichter, wie Theocr. 26.26.
πένθημα, ατος, τό,
- lamentation, mourning, Aesch., Eur.