παραπληρωματικός
παραπληρωματικός, expletive
παραπληρ-ωματικός, ή, όν,
- expletive, σύνδεσμοι Demetr. Eloc. 55, D.T. 642.27, A.D. Conj. 247.22, al. Adv. -κῶς Id. Synt. 307.18 (s.v.l.), Hellad. ap. Phot. Bibl. p.532 B., Eust. 72.32.
παραπληρωματικός, ή, όν [μᾰ] explétif, D. Phal. 55 ; Dysc. Pron. 323a, etc.
Étym. παραπλήρωμα.
παραπληρωματικός, ή, όν, zur Ausfüllung dienend, σύνδεσμοι, particulae expletivae, Gramm. u. Scholl., auch adv.