παραφθείρω
παραφθείρω, destroy, corrupt, spoil
Could not find παραφθείρας in Logeion dictionaries.
παραφθείρας aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular of παραφθείρω
παρα-φθείρω,
- destroy, corrupt, spoil, τὴν ἀρχαίαν μουσικήν Artemo 11; τὸν λόγον A.D. Synt. 82.20; τὴν ἀγορὰν τῶν ὠνίων SIG 799.22 (Cyzicus, i A.D.).
- 2 debase, νόμισμα, φιλοσοφίαν, Philostr. VA 2.29.
- 3 alter, corrupt, τὴν ἄρχουσαν (sc. συλλαβήν) St.Byz. s.v. Μέγαρα, cf. Eust. 1532.1.
- 4 lose, τὸ ε̄ A.D. Synt. 134.8; τὴν εὐθεῖαν lose its nominative force (of τύ), ib. 15.13.
- II Pass., with pf. παρέφθορα: aor. 2 παρεφθάρην:—to be destroyed or spoilt, οἱ παρεφθαρμένοι στάχυες Ph. 2.57; τῆς γῆς παρεφθορυίας Philostr. Her. 10.4; παρεφθορὸς ὕδωρ Id. Im. 2.5; παρεφθορὼς τὸ λογιστικόν demented, A.D. Synt. 292.4; of character, ὑπό τινος -εφθορέναι Philostr. VS 1.16.2.
- 2 to be lost, αἱ φωναὶ παραφθαρεῖσαι A.D. Adv. 164.26 (but παραφθαρεὶς τὴν φωνήν having lost oneʼs voice, Plu. VOrat. 2.848b).
- 3 become obsolete, τὰ τῆς τοιαύτης χρήσεως παρεφθάρη A.D. Synt. 139.25; περὶ παρεφθορυίας λέξεως, title of work by Didymus, Ath. 9.368b; fall into desuetude, νόμος ἄρτι παρεφθάρη Lyd. Mag. 2.15.
παρα·φθείρω (pf. παρέφθορα, ao. 2 pass. παρεφθάρην) corrompre légèrement ou en partie, infecter (une terre, Philstr. 711 ; de l’eau, Philstr. 815); en parl. du langage, παραφθαρεὶς τὴν φωνήν, Plut. M. 848b, qui a une altération de la voix, qui balbutie ; au pass. être altéré, t. de gr. en parl. d’un mot, d’une syllabe, Did. (Ath. 368b); Dysc. Synt. 139, 25, etc. ; fig. être perdu moralement, Philstr. 501.
παραφθείρω, (φθείρω), leicht od. obenhin verderben, verfälschen, Jacobs Philostr. Imagg. p. 426 ; παρεφθορυῖα λέξις, Ath. IX.368b, u. öfter bei Gramm.