παρεκκλίνω
παρεκκλίνω, to deviate
Could not find παρεκκλίνας in Logeion dictionaries.
παρεκκλίνας aorist active participle masculine nominative singular, aorist active participle masculine vocative singular of παρεκκλίνω
παρεκ-κλίνω [ῑ],
- turn somewhat aside, ἑαυτόν Archig. ap. Gal. 12.656.
- 2 alter slightly, of the form of a word, D.H. 5.47.
- II turn aside from, shun, ἀλλήλας Arist. HA 578b10.
- 2 abs., turn aside, deviate, Aeschin. 1.176; ἡ καρδία μικρὸν εἰς τὰ εὐώνυμα π. Arist. PA 666b7; ὄνομα μικρὸν παρεκκλῖνον ἀπὸ . . formed by a slight deviation from . ., as ἦθος from ἔθος, Id. EN 1103a18 (here and elsewh. with v.l. παρεγκλ-).
παρ·εκκλίνω [ῑ]
I tr.
1 détourner de côté, acc. Archig. (Gal. 13, 408) ||
2 détourner le sens d’un mot, DH. 5, 47 ||
II intr.
1 se détourner, Eschn. 25, 9 ; τινά, Arstt. H.A. 6, 29, 1, esquiver ou éviter qqn ||
2 dériver par déviation, avec ἀπό et le gén. Arstt. Nic. 1, 1.
παρεκκλίνω, von der Seite ab- u. anderswohin biegen od. neigen, bes. von der Beugung u. Veränderung eines Wortes, τοὔνομα, Dion.Hal. 5.47 ; gew. intr., ausweichen, abbiegen, εἰς τὰ εὐώνυμα, Arist. part.anim. 3.4 u. Sp.; auch c. accus., sich von Jemandem abwenden, ihn vermeiden, Arist. H.A. 6.29 u. Sp.; absol., ausweichen, Aesch. 1.176.
παρεκκλίνω
fut. -κλινῶ
- to deviate, Aeschin.