παρεκβατικός
παρεκβατικός, discursive
παρεκ-βᾰτικός, ή, όν,
- discursive, λόγος Alex.Aphr. Febr. 18 (Comp.). Adv. -κῶς by way of digression, Eustr. in EN 7.12, Tz.ad Lyc. 653, Phot., Suid.
παρεκβατικός, ή, όν [βᾰ] qui s’écarte du sujet, A. Aphr. Febr. 18, 1 ; Naz. 2, 429 Migne.
Étym. παρεκβαίνω.
παρεκβατικός, ή, όν, vom Wege abweichend, bes. in der Rede auf Nebendinge übergehend, abschweifend, sp. Rhett.